İçinde bulunduğum şu günlerde sürekli hareket halinde olmak çok tuhaf geliyor. İnanılmaz bir koşturmaca içindeyim. Haftanın üç günü İstanbul’da kalan günleri ise Ankara’da olmak gibi bir durumun içindeyim. Ancak her şeye rağmen hayatımın bu kısımları gerçekten çok da fena geçmiyor. Kızımı ve karımı özlemekten kendimi alamıyorum. Özellikle onlara karşı hislerim …
Nice zamandır birkaç farklı hayalimin peşinde gidip duruyorum ancak bir türlü tamamlanamıyor. Bir türlü olmuyor istediğim şeyler. İçinde bulunduğum koşturmaca beni her şeyden alıkoyuyor ve yıllarım tükeniyormuş gibi hissediyorum. Ara ara bu durumu kabullenip benim de hayatım böyle olmalı diyorum ancak sonrasında içimde beliren inanılmaz bir dürtü beni harekete geçmeye …
Çığlık çığlığa uyandım bu gece. Kızım yatağından fırlamış sesimi duyunca. Korkuyla yanıma geldi noldu diyerekten. Ben ise ondan daha büyük bir dehşetin içinde kalmış kendime gelmeye çalışıyordum…..
Hayatım sürekli gözümün önünden geçmekte. Sürekli olarak çocukluğum, gençliğim, ailem, arkrabalarım ve arkadaşlarım gözümün önünden geçmekte. Tuhaf anılara takılıp kalıyotum. Çoğu kere sorgulamıyorum bile. Kimseler yok mu diye düşünürken çok yalnız gezdim İstanbul sokaklarında. Sonradan anladım ki yalnızlık aslında her şeyden daha kıymetli. Ancak insan içinden gelen soyunu devam ettirme …
Merhaba. Bu ilk yazım. Bu blog sitesi, bu gizli köşe; aşağılık dünya düzeni, insanların iki yüzlülüğü, paraya ve zevke düşkünlükleri, hırs ve kötü düşünceleri içerisinde temiz kalmaya çalışmanın vermiş olduğu ıstırabı yazacağım feryatlarımın son duyulduğu yer olarak kalacak, benden sonra kızıma bıraktığım naçizane mirasım olacaktır.